ผมหย่อนตัวลงบนม้านั่งในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง...
"ไม่ได้เจอนานเลยนะ..."
ผมพูด แล้วมองไปรอบๆสวน...
ย้อนไปเมื่อสามปีก่อน...
ผมมาที่นี่เกือบทุกวัน
หลายครั้งที่ผมมาเล่นไม้กระดก และชิงช้า...
หลายครั้งที่ผมใช้ร่มเงาของต้นไม้ที่ขึ้นอยู่ทั้งนอกและในของสวนบังแดดและหลบฝน...
กลับมาวันนี้ ผมนั่งอยู่ที่เดิม ณ สวนสาธารณะแห่งเดิม....
ร่มเงาที่ผมได้ยังคงสร้างความสบายให้กับผมเช่นเคย...
หากแต่เปลี่ยนเป็นร่มเงาจากตึกระฟ้าแทน...
ไม้กระดกและชิงช้าที่แต่ก่อนคิดว่าถ้าพลาดท่าตกลงมาต้องตายแน่ๆ ...
ในตอนนี้กลับทำให้ผมคิดว่า ถ้าผมขึ้นไปนั่ง มันคงต้องพังลงมาแน่ๆแทน...
น่าแปลกใจ ที่ถึงแม้สถานที่แห่งนี้จะเปลี่ยนไปยังไง
เปลี่ยนไปมากขนาดไหน ไม่ว่าจะในทางร้ายหรือดี....
ผมก็ยังรู้สึกสบายใจเมื่อมาเหยียบที่แห่งนี้เสมอ.....
... ๖ นาฬิกา
ผมแหงนมองท้องฟ้า...
ได้เวลากลับบ้านแล้ว...
ผมยันตัวลุกขึ้น บิดขี้เกียจ แล้วเดินจากไป...
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
๔ นาฬิกา ของวันต่อมา
ผมกลับมาที่สวนสาธารณะแห่งนี้อีกครั้ง....
มาคราวนี้ ที่นั่งของผมได้ถูกจับจองไปเรียบร้อยแล้ว
เธอเป็นหญิงสาวในชุดไปรเวตสบายๆ
ท่าทีของเธอดูคุ้นตาอย่างน่าประหลาด....
อาจจะเพราะผมจ้องเธอนานเกินไป เธอเลยเงยหน้าขึ้นมาจากพื้น
แล้วสบตาผม...
ผมหลบตา...
แสร้งหันซ้ายหันขวา มองหาม้านั่งตัวอื่น
ผมตั้งท่า...
....เตรียมหมุนตัวเดินกลับบ้าน
....วันนี้ไม่ใช่วันของผม...
"นาย.."
เสียงหนึ่งดังมาจากข้างหลัง
ผมหันกลับไป แล้ก็ได้แต่สงสัย...
เธอคือใครกัน?
"ใช่จริงๆด้วย"
เธอยิ้ม แล้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ม้านั่งที่เคยเป็นของผม....
"จำเราได้ไหม?"
ผมขมวดคิ้ว แล้วส่ายหน้า...
"เราไง ที่นั่งข้างๆนายตอนเรียนม.ปลายไง"
ผมพริ้มตาลง แล้วมองหน้าผู้หญิงตรงหน้าชัดๆ
ก่อนจะร้องอ๋อออกมาเบาๆ....
"เป็นยังไงบ้าง? สบายดีไหม? ตอนนี้เรียนอยู่ที่ไหนเนี่ย?"
หลังจากคำถามนั้น ผมก็ใช้เวลาเกือบชั่วโมงนั่งคุยกับเธอ....
ความทรงจำสนุกสนานในช่วงก่อนที่เกือบลืมไปหมดแล้วค่อยๆไหลกลับเข้ามาใหม่....
ผมยิ้ม และหัวเราะ กับเรื่องเล่าต่างๆนาๆที่เธอเล่าให้ฟัง....
เธอลุกขึ้นจากม้านั่ง แล้วส่งยิ้มให้ผม....
"ไว้เจอกันคราวหน้านะ"
เธอว่า แล้วเดินออกจากสวนสาธารณะไป...
ผมมองเธอแล้วยิ้มกลับ "อือ"
คำตอบรับเบาๆของผมทำให้เธอยิ้มกว้างยิ่งกว่าเก่า...
ผมมองหลังของเธอ สบตากับชายหนุ่มอีกคนที่คุ้นตา...
เขายิ้มกลับมาให้ผม แล้วเดินจับมือเธอเดินจากไป....
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
หนึ่งเดือนต่อมา
ผมกลับมาที่สวนสาธารณะแห่งเดิม ในเวลารุ่งเช้า ก่อนจะเข้ามหาลัย....
ข้อความแปลกตาบนผืนไม้สีขาวที่ตั้งอยู่หน้าสวนทำให้ผมขมวดคิ้ว...
...พื้นที่ก่อสร้าง...
ผมเหลือบมองเข้าไปข้างในเล็กน้อย...
รถเครนขนาดใหญ่กับขนต้นไม้ออก เสียงคนงานตะโกนดังแข่งกับเสียงเครื่องจักร....
ผมละสายตาออกจากภาพนั้น แล้วหันไปยังถนนสายเดิม....
ก่อนจะเริ่มเดินต่อไป...
"โอ๊ะ..." ผมเซไปตามแรงกระแทก
ใครคนที่เดินสวนกับผมที่หน้าสวนก้มหัวลงขอโทษ
ผมมองเห็นหน้าของเขาไม่ชัด...
เขาเองก็คงมองเห็นหน้าของผมไม่ชัด
พวกเราหมุนตัวเดินไปยังทางตรงกันข้าม....แล้วก็หยุด
หันมามองหน้ากันราวสงสัยในตัวอีกฝ่าย...
...จากนั้นก็หัวเราะ
"หน้าคุ้นๆนะครับ"
เขาเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน
กริ๊ง...
เสียงโทรศัพท์ดัง
เขากดรับ แล้วเดินจากไป...
...เขา คนที่เดินสวนกับผม
...หน้าตาคุ้นจริงๆ
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
...สองปีต่อมา
ผมเรียนจบ และวันนี้จะเป็นวันแรกที่ผมมาทำงาน...
ผมมองตึกตรงหน้า แล้วหันไปมองรอบๆข้าง...
"ตึกใหม่นี่สูงจังเลยน้า"
เสียงของใครอีกคนดังขึ้น...
ผมไม่รู้ว่าเขาคือใคร เขาเป็นเพียงคนแก่คนหนึ่งบนโลกใบเดียวกันกับผม....
ผมสบตามองเขา...
เขามองกลับมา...แล้วยิ้ม...
"ทำงานที่นี่หรือพ่อหนุ่ม?"
โดยไม่รอให้ผมตอบกลับ เขาก็พูดขึ้นต่อ....
"ดีจังเลยน้า ได้ใช้ตึกใหม่เสียด้วย ตึกนี้เพิ่งส้รางเสร็จเอง"
"แต่ก็น่าเสียดายนะ สวนสวยๆสมัยลุงยังหนุ่มเลยโดนกลบไปด้วยเลย"
ไม่ต้องสงสัยอีกต่อไป...
ผมมองตึกที่ตัวเองกำลังจะเข้าไปทำงานแล้วยิ้มออกมาจางๆ....
เท้าซ้าย ตามด้วยเท้าขวา...
ผมก้าวกลับเข้าไปในที่ที่เคยเป็นสวนอีกครั้ง....
บางที... ในที่ที่เคยเป็นสวนแห่งนี้
ผมอาจจะมีโอกาสได้เดินสวนกับใครบางคนที่ผมเคยรู้จักอีกก็เป็นได้....
